Knooi’n is een mooi woord uit het dialect. Er zit veel in. Aan de ene kant iets ontspannens: knutselen. Mijn schoonvader was er een meester in, eindeloos in zijn schuurtje aan het prutsen. En soms kwam er iets geweldig moois uit. Maar prutsen en verprutsen liggen in elkaars verlengde. Soms ging het ook finaal mis en sloeg hij zich op zijn duim, verknooide hij waar hij mee bezig was. Het is net het leven zelf….. We knooi’n wat af als mensen. In deze rubriek gaat het daar telkens opnieuw over….

Deze orchidee heeft 4 maanden op mijn tafel gestaan in mijn werkkamer. Wat heet werkkamer, nu is het vooral hobbykamer. Want waar ik voorheen  in deze kaer werkte, zit ik hier nu vooral regelmatig voor mijn plezier. Man cave mag je het inmiddels ook noemen.

Zo’n orchidee is een wonderlijk schepseltje. Een paar grote bladeren, een heel lange steel, wortels die de pot uit rijzen en heel lang “niks”: dood lijkt de bloem wel. Geen knop te zien. Overigens, ik ontdekte dat als die wortels de pot uit komen hun levensruimte niet te klein is, maar dat ze het naar de zin hebben.

Toen zag ik heeeeel kleine knopjes ontstaan op de steel en heb ik er mijn fototoestel op gezet met een lamp. Dat toestel nam om het half uur – 4 maanden lang – een foto. Groeienneemt veeeeel tijd  en gaat heeeel langzaam. Heel klein knopje wordt groter knopje, wordt flinke knop, knop gaat uit zijn bol en blaadjes ontvouwen zich. Die eigenaardige plant met die rare lange stengel groeit uit tot iets moois….. Fantastisch, de ene na de andere bloem kwam tot bloei. Zie het filmpje, als je dat leuk vindt. https://youtu.be/UI5_Aq8hrWg 

Als ik er nog langer lamp én camera op zou zetten – maanden – dan zou je ook zien dat de bloemen weer verwelken op termijn en het lijkt alsof de plant weer dood gaat…. Weer in de knoop met zichzelf. En dan begint het hele verhaal weer opnieuw. Knoop, knop, bloem…., tijd!!

Ze doet me denken aan veel mensen die in deze kamer zaten. En aan mezelf die in deze kamer zit en zat. Als predikant is het is mooi als mensen je vertrouwen en met dat waarmee ze met zichzelf- of anderen – in de knoop zitten naar je toekomen om het te delen. Dingen in ons leven, mensen in ons leven, onszelf, God,  we kunnen flink klem zitten. Verdrietig, somber, gefrustreerd, jezelf kwijt, God kwijt. Het was regelmatig mooi om te zien hoe waar mensen eerst met zichzelf – of anderen – in de knoop zaten, er toch iets van een nieuwe toekomst – de knop – leek te gloren en van tijd tot tijd tot prachtige bloei kwamen. Overigens is dat vooral het werk van die mensen zélf: ze durven eerlijk over zichzelf in gesprek, zo’n gesprek heeft natuurlijk invloed. Maar het werkelijke gebeurt in die tussentijden, bij mensen zelf en – ik voelde me vaak een pionnetje – in wat God in mensen langzamerhand uitwerkt. Dingen hebben hun tijd nodig, mensen ook. Er is niet zoveel verschil tussen de orchidee en ons.

Ook niet met mij dus. Deze kamer was jarenlang “werkkamer”. Daar was ik gelukkig, zowel in dat werk áls in die kamer. Het ging dus niet meer. Laat ik maar zeggen: postcorona, te weinig, steeds minder energie. Ik heb daar best mee geworsteld. Bloemetjes loslaten, toegeven dat het niet meer ging.  In de knoop, worstel de worstel. Met mezelf, met God – m’n baas, maar ik ken Hem van meer dan alleen mijn werk –  en dan de knoop doorhakken. Dan een tijdje “leegte” en heel langzamerhand weer in de knop én uit de knop: bloemen gaan bloeien. Energie komt terug, vreugde ook en het leven is meer dan werken alleen. Dat dácht ik altijd wel en wist ik ook wel, maar als je er heerlijk in opgaat, dan ga je er ook zomaar bijna in onder. Maar een mensenkind is in de ogen veel meer dan alleen wat voor beroep enz je hebt. 

Dus heb ik zomaar tijd voor dit soort experimenten, filmpjes maken er ook nog een stukkie over schrijven – soms wel, soms niet over God – en wie weet, lezer geniet jij daar dan ook weer wat van of inspireert het wat. In de knoop, in de knop en bloemetjes die vrolijk gaan bloeien. Alle dingen hebben hun tijd nodig. Bloemen, mensen ook.