Het is op een morgen eind juli als ik deze column schrijf. Vanmiddag ga ik lekker zwemmen bij de Oldemeijer. Het is alweer ruim boven de 30 graden. De zon brandt erop los en in Frankrijk en Spanje heeft branden een dubbele betekenis. Hopelijk blijft het bij de Oldemeijer alleen bij zonnebrand. Na het zwemmen verheug ik me op een ijsje bij Toscana. Niet in Italië, gewoon aan de bruchterweg. Het is “ijstijd!” Zomer!
Rond de tijd dat deze Toren uitkomt gaat Thialf in Heerenveen open. KNSB leden kunnen schaatsen op zomerijs onder dak. Technisch en financieel kan dat. Maar je kunt dit ook veel-eisend noemen. Altijd eistijd. Van origine is ijs (om op te schaatsen) een natuurproduct. In de winter gaat het vriezen, water wordt hard en je hebt ontzettend veel lol. Schaatsen bij de weerribben, het waren de mooiste dagen van mijn leven! Koud en warm tegelijk, genieten en na afloop warme chocolademelk. Leven van wat de natuur je geeft in het goede seizoen. Het is de natuur op z’n kop: schaatsen in de zomer bij 30 graden in een overdekte hal. Gewoon omdat het kan….
Er zijn mensen die zeggen: er is niks aan de hand met het klimaat. Ik hoop dat ze gelijk hebben. De meeste wetenschappers zeggen: we warmen de aarde op omdat we teveel brandstoffen gebruiken voor wat we noemen “vooruitgang”. Gewoon omdat er veel kan voor veel-eisende mensen. Financieel en technisch. (voor veel mensen dus financieel ook niet!) “We” zijn vooral de mensen van het noordelijk halfrond: Azië, Europa, Noord-Amerika. Ik denk dat die wetenschappers gelijk hebben. Misschien kán iets wel “gewoon” maar kun je met dat gewone ook het ongewone eisen van moeder aarde. Met veel en erge gevolgen. Genoeg gesomberd, op naar Toscana. IJstijd!
Achtergrondgedachte bij deze column: in Trouw van 3 augustus stond een artikel onder deze titel: https://www.trouw.nl/duurzaamheid-economie/de-klimaatcrisis-bedreigt-onze-manier-van-leven-zeggen-spaanse-en-britse-ministers-nu-hardop~be002bb0/?referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F
De dag erna schrijft een lezer: het is andersom. Onze manier van leven bedreigt het klimaat. En als dat klimaat verandert (en dat doet het), dan bedreigt dat onze manier van leven. In de column heb ik geprobeerd met het voorbeeld van Thialf – een ijshal in de winter waar het buiten 30 graden is – als SYMPTOOM aan te geven van waar het fout gaat. Het is één symptoom. Er zijn er vele. Het is ook absurd dat er filevorming is op de Mount Everest: allemaal mensen die op hun bucketlist hebben staan dat ze die berg willen beklimmen. Het is niet met mijn bedoeling om ieder individu nu een schuldgevoel aan te praten over ons/jouw/mijn milieugedrag. Het is een wereldwijd probleem. Individueel kun je je best doen. Het verhaal van Noach is in die zin een spiegelverhaal: als een hele samenleving ontspoort in respect voor moeder aarde zijn de gevolgen merkbaar voor die hele samenleving. Het verhaal van Noach is een verhaal van een waarschuwing én het verhaal van hoop. Dit columnpje is een kleine poging tot wake-up.