Sinds een klein jaar ben ik met vervroegd pensioen. Dat vervroegde was niet uit luxe, maar uit noodzaak. Mijn gezondheid liet me in de steek. Of, was het andersom en liet ik mijn gezondheid in de steek? Hoe ook, als je met iets moet stoppen waar je écht van houdt heb je (ik!) tijd nodig om dat te verwerken en weer op krachten te komen. Een wijs man zei me ooit dat het een jaar duurt voordat je echt met pensioen bént. Hij heeft gelijk, merk ik. Inmiddels heb ik omarmd dat ik écht in een nieuwe levensfase ben beland. Dat maken we allemaal een aantal keren mee in ons leven. Van peuter naar kleuter naar tiener naar enz. Een leven lang afscheid nemen, loslaten en iets nieuws aanvaarden.
Het glas is inmiddels prettig halfvol en ik noem me vaak “Hoefnix”. Wie de boeken van Asterix kent, weet dat daar een smid is met die naam. Hij heeft altijd ruzie met de visboer en die twee gaan elkaar dan te lijf met vis en voorhamer, onder invloed van de toverdrank van de druïde. Ik word nog niet gewelddadig, merk ik. Maar dat “Hoefnix” is wel de juiste omschrijving. Alle druk is weg, je hebt én bent niet meer druk – tenminste als je het slim aanpakt. Ont-moeten, niet meer moeten, ont-haasten, niet meer haasten. Koffie met puzzel en Gerda. En langzamerhand is de energie ook zó dat ik weer dingen oppak. Deels in de kerk. Mijn bloed kruipt waar het niet gaan kan. Maar ook daarbuiten want er zijn veel boeiende dingen die een mens kan doen. Ondertussen is het onkruid in onze tuin niet blij. Dat kreeg altijd veel gelegenheid om te groeien, maar schrikt zich nu wezenloos als ik er al weer aankom met een schoffel. Conclusie: elke periode heeft z’n eigen charme en zwarigheid. Hang niet in wat was en leer omarmen dat wat er nu is. Is dat misschien een soort levenskunst?