1 Korinthe 15: Het hooglied op de opstanding van Jezus
Deel 1: Broeders (denk de zusters erbij, in het Grieks staat er “broeders”), ik breng jullie in herinnering de goede boodschap[1] die ik jullie heb gebracht en die jullie in je hebben opgenomen en die het fundament onder jullie leven is geworden[2]
2, door welke jullie ook gered[3] zijn als jullie tenminste vasthouden aan het woord dat ik jullie heb verkondigd. Zo niet…, dan zijn jullie tevergeefs tot geloof gekomen.
In zijn brief aan de jonge gemeente in Korinthe gaat Paulus in op allerlei vragen, die vooral door de mensen uit die gemeente zélf zijn gesteld per brief.[4] Er komt van álles voorbij en dan opeens, in hoofdstuk 15, begint Paulus bijna uit het niets over de opstanding van Jezus uit de dood en wat dat allemaal betekent, voor je dagelijks leven, voor het leven hierna. Eigenlijk is naar zijn vaste overtuiging dít, die opstanding, het fundament waarop alles staat óf valt. Dat woord gebruikt hij dus ook, fundament. Het bijzondere is dat het voor Paulus totaal helder is, dat er iets unieks in de historie van de mensheid, in de geschiedenis van God met de mensen en andersom is gebeurd. En dat unieke heeft de verhouding tussen God en mens en de situatie van de mensheid en de toekomst voorgoed veranderd. Dat zijn dus grote woorden! Terecht!
Paulus zegt dat hij de goede boodschap heeft ontvangen. En hij heeft die verder gebracht aan de mensen in Korinthe, die die boodschap in zich hebben opgenomen. Het is “van henzelf” geworden, ze hebben het zich eigen gemaakt en het is hét fundament onder hun leven. Er zijn veel discussies over “al dan niet lichamelijk opgestaan” waar het gaat over Jezus. Vaak wordt er gezegd: je moet het “symbolisch” zien. Eigenlijk: niet écht opgestaan, feitelijk…., maar het werkt door in de mensen. Paulus zou steigeren. Ik met hem. De omgeving en tijd waarin Jezus leeft én sterft is gevaarlijk, gewelddadig. Er is de wrede overheersing door de Romeinen. Als je tegen hen in het verzet komt én je bent geen Romeins staatsburger, dan kun je dus gekruisigd worden. Die dood is een erge straf en gebeurt in het openbaar als een soort “pas op, dit kan er gebeuren als je….” Er is grote agressie van de Joodse geestelijke leidslieden naar Jezus én consorten. Er is eigenlijk alle reden om te veronderstellen dat de leerlingen die uit Galilea komen – het noorden – daarheen teruggaan, onderduiken of hun dagelijks leven weer oppakken (vissen op een meer is mooi anoniem). Tenzij…, er iets zódanig bijzonders is gebeurd, dat al die angsten worden geneutraliseerd en overwonnen door iets dat groter is. Dat is: dat Jezus is opgewekt uit de dood en verschijnt aan zijn leerlingen. Dat woord zal Paulus telkens gebruiken en daar komen we nog wel op, volgende keren. Maar: verschijnt als LEVEND, als de Levende. Dat geeft hen vleugels. In plaats van vleugellam als dode vogeltjes gaan ze de wereld in om over Jezus te vertellen. Het is zó wezenlijk, dat het in alles wat nog op hun levenspad zal komen – ze zullen veel tegenwerking, agressie ondervinden vanwege Jezus – de moed niet verliezen. Er is maar één logische verklaring voor die gang naar buiten: de meest onlogische, absurde. Jezus is opgestaan uit de dood én Hij verschijnt in de levens van mensen en dat raakt hen dieper dan de angsten.
Symbolisch? Dat woordje komt – net als het hele Nieuwe Testament in die taal geschreven is – uit het Grieks. Samen-vallen, betekent het letterlijk. Dus “de verschijning van Jezus als de levende, gaat zó in mijn leven invloed krijgen, dat die twee één worden en ik er moed van krijg. Zijn leven als Levende wordt deel van mijn leven en mijn leven krijgt zo grond onder de voeten. Door iets unieks…..
[1] (eu-aggelion, evangelie staat er in het Grieks)
[2] Letterlijk: waar jullie op staan
[3] Van het werkwoord “sooizo”, waar ook het woord “soter” (Jezus als Redder/verlosser) vandaan komt. Het heeft veel betekenissen, dat redden op veel vlakken.
[4] 1 Korinthe 7:1