Ik kom – als bekend – graag in het Engelandse bos. De laatste weken vaak tegen zonsondergang. Er is dan niemand daar in de wei. Nou.., niemand? Vaak is er een ree. Ze is schuw. Met een telelens “vang” ik haar van afstand. Maar dat is een kunst, want het is ook al donker. Vanavond lukte het best redelijk. En tot mijn verbazing was Stampertje er ook bij (die had ik niet gezien door de lens). We waren dus met z’n drietjes. Genieten met grote G.
